Niebezpiecznik

Nie lubię tego typu snów.
A czasem się zdarzają. Tak jak i dziś...
Budzę się z płaczem, przerażony, pełen nadziei, że to był tylko sen i zaraz o nim zapomnę. Jednak po przebudzeniu nie jest wcale lepiej, bowiem zawsze powstaje pytanie: dlaczego w tych snach umiera ktoś, kogo w rzeczywistości nie znam?! Klęczę w nich trzymając w ramionach kogoś, kogo bardzo kocham, krzycząc i zanosząc się płaczem, czuję jak pęka mi serce... I to wydaje się być tak bardzo prawdziwe, tak bardzo smutne, tak niezwykle przerażające - tulę się do życia, które tak bezkompromisowo ulatuje. Budzę się i odetchnąwszy z ulgą zastanawiam się dlaczego mam takie sny i kto w nich jest?
Chyba zawsze uważałem, że sny są odbiciem rzeczywistości, procesem, w którym nasza fantazja "przerabia" to czym obecnie żyjemy. Dzisiejszy sen miał wiele wspólnego z aktualnymi wydarzeniami, choć oczywiście nie był bezpośrednim odzwierciedleniem rzeczywistości. Ale dręczy mnie to okrutnie..., i boli... Nienawidzę tych snów! Boję się, że naprawdę pęknie mi serce, gdy stracę kogoś kogo kocham ponad wszystko inne.